Κριτική για το Supergirl

Η αυτόνομη ταινία της Supergirl έφτασε επιτέλους στη μεγάλη οθόνη μετά από αρκετά χρόνια αναμονής (σ.σ η πρώτη αναφορά πως το πρότζεκτ είναι σε στάδιο ανάπτυξης ήρθε το 2018) και αρχικά ετοιμαζόταν στο DCEU ως spinoff του The Flash με την Sasha Calle να ως πρωταγωνίστρια, αλλά όλα αυτά άλλαξαν με τη δημιουργία των DC Studios που έφερε ως επικεφαλής τους James Gunn και Peter Safran.

Το Supergirl είναι μία διασκεδαστική διαγαλαξιακή περιπέτεια που ταιριάζει απόλυτα στην καλοκαιρινή εποχή των blockbusters. Δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με το περσινό Superman, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Το backstory της Kara Zor-El μας λύνει τις απορίες σχετικά με την χαοτική συμπεριφορά της και το δέσιμο της με τον Krypto. Η ανέλπιστη συμμαχία της με την Ruthye τη βοηθάει στο ταξίδι της προς την ηρωική της πλευρά και θα δούμε την εξέλιξη της στο Man of Tomorrow. Οι ερμηνείες των Milly Alcock και Eve Ridley είναι εξαιρετικές αλλά την παράσταση κλέβει χωρίς αμφιβολία ο Jason Momoa ως Lobo. Και δικαιολογεί γιατί έστειλε μήνυμα στον Gunn με το που ανέλαβε τα DC Studios ώστε να πάρει το ρόλο. Ελπίζω να αποκτήσει το δικό του πρότζεκτ το οποίο θα είναι κατάλληλο για ενηλίκους. Ο Craig Gillespie τα πήγε αρκετά καλά στο υπερηρωικό του ντεμπούτο και η Ana Nogueira έκανε τίμια δουλειά στο σενάριο αλλά στο Wonder Woman πρέπει να βάλει τα δυνατά της καθώς οι απαιτήσεις θα είναι μεγαλύτερες.

Ώρα να περάσουμε στα αρνητικά του. Ο Krem of the Yellow Hills είναι ένα σχετικά αδιάφορος villain που απλά εξυπηρετεί την ιστορία. Η παρουσία του Lobo είναι μικρή και θα ήθελα να είχε μεγαλύτερη παρουσία. Το μεγαλύτερο αδύναμο σημείο του έργου κατά την προσωπική μου γνώμη ήταν η μουσική, η οποία ειδικά στην τρίτη πράξη ήταν αδιάφορη. Σ' αυτό το κομμάτι έχασε αρκετούς πόντους γιατί όπως και να το κάνουμε μία σωστή μουσική επένδυση μπορεί να απογειώσει μία ταινία, ειδικά στις πιο σημαντικές σκηνές.

Βαθμολογία:  8/10

Trailer: